Oferta naszych zabiegów

Laserowe leczenie żylaków, znane jako EVLT (Endovenous Laser Therapy) lub EVLA (Endovenous Laser Ablation), to jeden z najnowocześniejszych, najmniej inwazyjnych zabiegów stosowanych w terapii żylaków. Procedura ta wykorzystuje technologię laserową do precyzyjnego leczenia niewydolnych żył, oferując pacjentom szybkie i efektywne rozwiązanie w walce z żylakami, w tym również w zaawansowanych stadiach choroby.

Zabieg EVLT/EVLA polega na wprowadzeniu cienkiego włókna laserowego do uszkodzonej żyły, a następnie naświetlaniu jej przy użyciu energii laserowej. Zastosowanie tej technologii powoduje zamknięcie niewydolnej żyły, która z czasem zostaje wchłonięta przez organizm. Zabieg jest przeprowadzany w trybie ambulatoryjnym, a cały proces trwa około 60 minut.

1. Mało inwazyjny: Laserowe leczenie żylaków EVLT/EVLA jest mało inwazyjne, ponieważ nie wymaga wykonywania cięć ani nacinania skóry. Zabieg polega jedynie na wprowadzeniu cienkiego włókna przez małe nakłucie skóry, co zmniejsza ryzyko powikłań i blizn.
2. Bez cięć i blizn: Dzięki wykorzystaniu technologii laserowej, procedura jest całkowicie bezbolesna i nie pozostawia widocznych blizn, co wpływa na estetyczny efekt końcowy.
3. Praktycznie bezbolesny: Zabieg jest przeprowadzany w znieczuleniu miejscowym, co zapewnia pacjentowi komfort i minimalizuje ból. Większość pacjentów nie odczuwa bólu podczas zabiegu.
4. Skuteczność: EVLT/EVLA jest jedną z najskuteczniejszych metod leczenia żylaków, w tym w zaawansowanych stadiach. Efekty zabiegu są widoczne już po kilku tygodniach od wykonania terapii, a sukces leczenia szacowany jest na bardzo wysokim poziomie.
5. Bezpieczność: Zabieg należy do jednej z najbezpieczniejszych metod leczenia żylaków, o minimalnym ryzyku powikłań. Procedura przeprowadzana jest pod okiem doświadczonych specjalistów, co dodatkowo zapewnia bezpieczeństwo pacjenta.

Chociaż laserowe leczenie żylaków jest mało inwazyjne, istnieją pewne przeciwwskazania do przeprowadzenia zabiegu. Do najczęstszych przeciwwskazań należą:

• Aktywne infekcje skóry
• Ciąża
• Zakrzepica żył
• Niewydolność serca
• Zmiany skórne w obrębie żył wymagających leczenia

Zanim pacjent podejmie decyzję o zabiegu, konieczna jest konsultacja lekarska, podczas której lekarz oceni stan zdrowia, dokładnie zdiagnozuje problem i zdecyduje o wyborze najlepszej metody leczenia.

Każdy pacjent, który zdecyduje się na zabieg EVLT/EVLA, powinien przejść szczegółową konsultację lekarską. Podczas wizyty lekarz przeprowadza badanie USG Doppler, które umożliwia ocenę stanu żył i dobór odpowiedniego leczenia. Na podstawie wyników badań i stanu pacjenta, lekarz zdecyduje o najlepszej metodzie leczenia.

Każdy pacjent, który zdecyduje się na zabieg EVLT/EVLA, powinien przejść szczegółową konsultację lekarską. Podczas wizyty lekarz przeprowadza badanie USG Doppler, które umożliwia ocenę stanu żył i dobór odpowiedniego leczenia. Na podstawie wyników badań i stanu pacjenta, lekarz zdecyduje o najlepszej metodzie leczenia.

Miniflebektomia to nowoczesny, mało inwazyjny zabieg chirurgii naczyniowej, który skutecznie leczy żylaki, szczególnie w zaawansowanych stadiach choroby. Zabieg polega na usunięciu niewydolnych pni żylnych przez niewielkie mikronacięcia w skórze, za pomocą specjalnych haczyków. Jest to jedna z najskuteczniejszych metod leczenia, oferująca pacjentom szybkie efekty estetyczne i zdrowotne.

Miniflebektomia to zabieg chirurgiczny wykonywany w znieczuleniu miejscowym, polegający na usunięciu niewydolnych żył przy pomocy bardzo cienkich haczyków. Cała procedura przeprowadzana jest przez mikronacięcia (1-2 mm) w skórze, co minimalizuje ryzyko blizn i powikłań. Zabieg trwa około 60 minut i jest wykonywany ambulatoryjnie, co oznacza, że pacjent nie musi spędzać nocy w szpitalu.

1. Skuteczność: Miniflebektomia charakteryzuje się wysoką skutecznością leczenia, szacowaną na poziomie 97-98%. Jest to jedna z najskuteczniejszych metod usuwania żylaków.
2. Mała inwazyjność: Zabieg jest mało inwazyjny, co zmniejsza ryzyko powikłań i skraca czas rekonwalescencji. Dzięki niewielkim nacięciom, pacjenci szybko wracają do codziennych obowiązków.
3. Bezpieczny i komfortowy: Miniflebektomia jest przeprowadzana w znieczuleniu miejscowym, co oznacza, że pacjent nie odczuwa bólu podczas zabiegu. Jest to zabieg stosunkowo bezbolesny, wymagający krótkiego okresu rekonwalescencji.
4. Estetyczny efekt: Po zabiegu nie pozostają widoczne duże blizny, a wygląd nóg poprawia się znacząco. Żylaki, które wcześniej były widoczne, zostają skutecznie usunięte.
5. Szybki czas rekonwalescencji: Pacjent może wrócić do normalnych aktywności stosunkowo szybko, ponieważ procedura jest mało inwazyjna.

Chociaż miniflebektomia jest bezpiecznym zabiegiem, istnieją pewne przeciwwskazania do jej przeprowadzenia. Przed przystąpieniem do zabiegu pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, który oceni ogólny stan zdrowia i zdecyduje o metodzie leczenia. Przeciwwskazania mogą obejmować:

• Aktywne infekcje skórne w miejscu zabiegu
• Ciąża
• Zakrzepica żył
• Niektóre choroby serca i układu krążenia

Każdy pacjent przed zabiegiem miniflebektomii przechodzi szczegółową konsultację lekarską, podczas której lekarz oceni stan zdrowia, wskazania do zabiegu oraz ryzyko powikłań. Badanie USG Doppler żył jest zwykle wykonywane, aby dokładnie zobaczyć strukturę żył i ich funkcjonowanie, co umożliwia precyzyjne zaplanowanie zabiegu.

Miniflebektomia to nowoczesny, mało inwazyjny zabieg chirurgii naczyniowej, który skutecznie leczy żylaki, szczególnie w zaawansowanych stadiach choroby. Zabieg polega na usunięciu niewydolnych pni żylnych przez niewielkie mikronacięcia w skórze, za pomocą specjalnych haczyków. Jest to jedna z najskuteczniejszych metod leczenia, oferująca pacjentom szybkie efekty estetyczne i zdrowotne.

Zabieg EVLT/EVLA polega na wprowadzeniu cienkiego włókna laserowego do uszkodzonej żyły, a następnie naświetlaniu jej przy użyciu energii laserowej. Zastosowanie tej technologii powoduje zamknięcie niewydolnej żyły, która z czasem zostaje wchłonięta przez organizm. Zabieg jest przeprowadzany w trybie ambulatoryjnym, a cały proces trwa około 60 minut.

1. Mało inwazyjny: Laserowe leczenie żylaków EVLT/EVLA jest mało inwazyjne, ponieważ nie wymaga wykonywania cięć ani nacinania skóry. Zabieg polega jedynie na wprowadzeniu cienkiego włókna przez małe nakłucie skóry, co zmniejsza ryzyko powikłań i blizn.
2. Bez cięć i blizn: Dzięki wykorzystaniu technologii laserowej, procedura jest całkowicie bezbolesna i nie pozostawia widocznych blizn, co wpływa na estetyczny efekt końcowy.
3. Praktycznie bezbolesny: Zabieg jest przeprowadzany w znieczuleniu miejscowym, co zapewnia pacjentowi komfort i minimalizuje ból. Większość pacjentów nie odczuwa bólu podczas zabiegu.
4. Skuteczność: EVLT/EVLA jest jedną z najskuteczniejszych metod leczenia żylaków, w tym w zaawansowanych stadiach. Efekty zabiegu są widoczne już po kilku tygodniach od wykonania terapii, a sukces leczenia szacowany jest na bardzo wysokim poziomie.
5. Bezpieczność: Zabieg należy do jednej z najbezpieczniejszych metod leczenia żylaków, o minimalnym ryzyku powikłań. Procedura przeprowadzana jest pod okiem doświadczonych specjalistów, co dodatkowo zapewnia bezpieczeństwo pacjenta.

Chociaż laserowe leczenie żylaków jest mało inwazyjne, istnieją pewne przeciwwskazania do przeprowadzenia zabiegu. Do najczęstszych przeciwwskazań należą:

• Aktywne infekcje skóry
• Ciąża
• Zakrzepica żył
• Niewydolność serca
• Zmiany skórne w obrębie żył wymagających leczenia

Zanim pacjent podejmie decyzję o zabiegu, konieczna jest konsultacja lekarska, podczas której lekarz oceni stan zdrowia, dokładnie zdiagnozuje problem i zdecyduje o wyborze najlepszej metody leczenia.

Każdy pacjent, który zdecyduje się na zabieg EVLT/EVLA, powinien przejść szczegółową konsultację lekarską. Podczas wizyty lekarz przeprowadza badanie USG Doppler, które umożliwia ocenę stanu żył i dobór odpowiedniego leczenia. Na podstawie wyników badań i stanu pacjenta, lekarz zdecyduje o najlepszej metodzie leczenia.

Każdy pacjent, który zdecyduje się na zabieg EVLT/EVLA, powinien przejść szczegółową konsultację lekarską. Podczas wizyty lekarz przeprowadza badanie USG Doppler, które umożliwia ocenę stanu żył i dobór odpowiedniego leczenia. Na podstawie wyników badań i stanu pacjenta, lekarz zdecyduje o najlepszej metodzie leczenia.

Zabieg polega na podaniu BOTOX w okolice zakończeń nerwów czaszkowych. Podczas terapii wstrzykiwane są niewielkie dawki preparatu w ściśle określone miejsca na głowie, co pozwala na efektywne zmniejszenie częstotliwości oraz intensywności bólów migrenowych.

Optymalne efekty leczenia BOTOX-em są zazwyczaj widoczne po kilku seriach zabiegów. U większości pacjentów efekty utrzymują się przez kilka miesięcy, znacząco poprawiając jakość życia i redukując ból migrenowy. Metoda ta stanowi skuteczną alternatywę dla osób, które nie uzyskały ulgi w leczeniu migreny tradycyjnymi metodami farmakologicznymi.

Migrena to przewlekła choroba neurologiczna, charakteryzująca się napadowym bólem głowy, który może trwać wiele godzin, a często towarzyszą jej nudności, nadwrażliwość na światło, dźwięki i zapachy. W przypadku przewlekłej migreny leczenie farmakologiczne może okazać się niewystarczające. Gdy tradycyjne środki przeciwbólowe nie przynoszą ulgi, Botox staje się skutecznym rozwiązaniem.

Botox, czyli toksyna botulinowa, jest białkiem wytwarzanym przez bakterię Clostridium botulinum. Początkowo stosowany w medycynie estetycznej, zyskał również popularność w leczeniu migreny, ponieważ po wstrzyknięciu zmniejsza częstotliwość i intensywność bólów migrenowych.

Zabieg polega na precyzyjnym podaniu małych dawek botoksu w okolice zakończeń nerwów czaszkowych. Iniekcje wykonywane są w określonych miejscach na głowie. Blokada nerwów utrzymuje się przez kilka tygodni, co pozwala na redukcję bólów migrenowych.

Pierwsze efekty pojawiają się już po kilku dniach, a pełna ulga następuje w kolejnych tygodniach. U większości pacjentów bóle głowy ustępują całkowicie, a u pozostałych znacznie zmniejsza się częstotliwość oraz nasilenie napadów. Aby utrzymać efekt, zabieg należy powtarzać co kilka miesięcy.

Przed przystąpieniem do leczenia, specjalista neurolog przeprowadza dokładny wywiad, aby wykluczyć przeciwwskazania, takie jak choroby skóry w miejscu podania botoksu, uczulenia, czy stosowanie niektórych leków. Botoksu nie stosuje się również u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią.

1. Szybki powrót do normalnej aktywności po zabiegu.
2. Brak skutków ubocznych.
3. Precyzyjne działanie tylko w miejscu podania.
4. Krótkotrwałe działanie toksyny, która rozkłada się w organizmie po około 12 godzinach.

Leczenie Botoxem jest skuteczną i bezpieczną metodą walki z przewlekłą migreną, której efekty są potwierdzone doświadczeniem wielu lekarzy i pacjentów.

Pojawiają się trudności przy wykonywaniu prostych, codziennych czynności, wypadają przedmioty z ręki, okolice kciuka i nadgarstka ogarnia mrowienie? Może to oznaczać zespół cieśni nadgarstka. Choroba dotyka coraz więcej osób, zwłaszcza pracowników biur i studentów spędzających codziennie wiele godzin z dłońmi operującymi przy klawiaturze komputera.

Zespół cieśni nadgarstka kwalifikuje się do grupy schorzeń tzw. neuropatii uciskowych. To grupa objawów związanych z uciskiem na nerw przyśrodkowy biegnący kanałem nadgarstka („tunelem” tworzonym przez drobne kostki w tej części ręki). Kanał przykrywa pasmo tkanki – tzw. troczek zginaczy nadgarstka. Problem pojawia się, gdy nastąpi jego przerost i zaczyna uciskać nerw.

Zespół cieśni nadgarstka powodują zwykle powtarzające się jednakowe ruchy palców i nadgarstka. Występują przy pisaniu na klawiaturze, wykonywaniu monotonnych prac ręcznych, częstej i długotrwałej jeździe na rowerze, grze na instrumentach itp. Pracując na komputerze, często trzymamy dłonie zawieszone w powietrzu, bez podparcia dla nadgarstków. Nawet jeśli pracujemy zgodnie z zasadami ergonomii, nie jesteśmy w stanie uniknąć uginania ich przez wiele godzin i powtarzania tych samych ruchów. W efekcie dochodzi w tym miejscu do obrzęku zapalnego nerwu lub otaczających go tkanek. Powstały obrzęk zaburza ukrwienie, co z kolei utrudnia odżywienie nerwu i powoduje wtórny obrzęk, który jeszcze bardziej uciska na nerw.

Zespół cieśni nadgarstka zaczyna się niepozornie, a jego pierwsze objawy bywają bagatelizowane. Z czasem jednak ból narasta. Pojawiają się coraz większe trudności w wykonywaniu prostych czynności – dłoń trudno jest zacisnąć w pięść, chorzy nie potrafią precyzyjnie pisać, posługiwać się sztućcami, narzędziami nawet tak prostymi jak nożyczki, przedmioty zaczynają wypadać z rąk, pogarsza się czucie w opuszkach palców. Problemem staje się prowadzenie samochodu. Oprócz nasilającego się bólu, występują objawy neurologiczne – uczucie mrowienia i drętwienia w okolicy nadgarstka czy palców, wrażenie „przejścia prądu przez rękę”. W zaawansowanym stadium choroby może nawet zmienić się ułożenie kciuka – przestaje on być wówczas palcem przeciwstawnym i ustawia się w jednej płaszczyźnie z pozostałymi palcami (tzw. małpia ręka).

Największą grupę ryzyka zachorowania stanowią w tym przypadku osoby pracujące codziennie z komputerem. Przypadłość częściej dotyka kobiety niż mężczyzn. Chorują także osoby pracujące fizycznie, wykonujące długotrwale te same czynności. Z tego samego powodu na cieśń narażeni są np. pianiści, szwaczki czy fryzjerzy.

Zespół cieśni nadgarstka pojawia się czasem przy takich chorobach jak reumatoidalne zapalenie stawów, cukrzyca, niewydolność nerek, a także u osób otyłych i ludzi chodzących o kulach. Bywa również konsekwencją złamań lub innych urazów ręki.

Czasem problem dotyczy kobiet w ciąży lub w pierwszych miesiącach po porodzie. Wynika to ze zmian hormonalnych, zatrzymywania się wody w organizmie, skutkującego powiększeniem obrzęku w kanale nadgarstka. Długotrwałe noszenie dzieci na rękach przez matki, ich wielokrotne podnoszenie także wiąże się z przeciążeniem nadgarstków. W tym przypadku pomocna może być wizyta u rehabilitanta lub położnej – którzy podpowiedzą, jak dbać o dziecko bez nadwyrężania nadgarstków.

Zespół cieśni nadgarstka diagnozuje się w oparciu o wywiad medyczny oraz badanie fizykalne. Diagnostykę wspiera badanie RTG, USG, REZONANS MAGNETYCZNY.

W przypadku zaobserwowania u siebie objawów cieśni nadgarstka należy się zgłosić do właściwego specjalisty – ortopedę i/lub rehabilitanta.

Fizjoerapia schorzenia w ostrej fazie opiera się w dużej mierze na łagodzeniu objawów bólowych – m.in. poprzez odciążanie nadgarstka. Często zaleca się noszenie opasek stabilizujących, ograniczających ruchomość dłoni lub nawet całkowite unieruchomienie ręki – tak, aby odciążyć ją od wykonywania powodujących lub pogłębiających problem czynności. Gdy minie faza ostra, wdraża się szerszą gamę zabiegów fizjoterapeutycznych. 

Lekarz prowadzący zlecić może dostosowaną indywidualnie do pacjenta farmakoterapię.

Jeśli farmakoterapia lub fizykoterapia nie przyniosły spodziewanych rezultatów, a schorzenie ma postać zaawansowaną, konieczny może się okazać zabieg wykonany przez specjalistę. Leczenie operacyjne usuwa przyczynę zmian, czyli ucisk wywierany na nerw pośrodkowy. Odbywa się najczęściej w znieczuleniu miejscowym i nie wymaga hospitalizacji. Po zabiegu chory może znów swobodnie poruszać ręką, tym samym wrócić do pracy oraz wielu przerwanych przez schorzenie codziennych czynności. 

Po zastosowaniu leczenia chirurgicznego najczęściej niezbędna jest rehabilitacja, która pozwala na powrót do pełnej sprawności.

Zabieg cieśni nadgarstka można wykonać w poradni ortopedycznej Centrum Medycznego Medhouse.

Stulejka to stan, w którym ujście napletka jest zbyt wąskie, co prowadzi do bólu, dyskomfortu oraz nawracających stanów zapalnych. Z tego powodu konieczne jest leczenie, które może obejmować zarówno metody zachowawcze, jak i zabieg chirurgiczny. W niektórych przypadkach wystarczy plastyka napletka, czyli jego poszerzenie, w innych konieczne może być częściowe lub całkowite usunięcie napletka.

Stulejka utrudnia lub uniemożliwia zsunięcie napletka z żołędzi prącia, co prowadzi do problemów z higieną tej części ciała. Zaniedbanie higieny sprzyja rozwojowi stanów zapalnych i infekcji bakteryjnych. W niektórych przypadkach problem może prowadzić do poważniejszych komplikacji, takich jak infekcje pęcherza czy choroby nerek. U mężczyzn z stulejką infekcje mogą również przenosić się na partnerki, prowadząc do stanów zapalnych narządów płciowych lub dróg moczowych. Ponadto zwężenie napletka może powodować trudności w życiu seksualnym, ból i dyskomfort podczas współżycia.

U większości chłopców do trzeciego roku życia występuje tzw. stulejka fizjologiczna, w której napletek jest złączony z żołędzią. Jest to naturalny proces, który zwykle ustępuje samodzielnie, gdy dziecko ma 3-4 lata. Jeśli jednak problem nie ustępuje, warto skonsultować się z lekarzem, który określi, czy konieczne jest dalsze leczenie, w tym interwencja chirurgiczna.

Stulejka u dorosłych może być wrodzona (jeśli nie była leczona w dzieciństwie) lub nabyta, na przykład w wyniku stanów zapalnych napletka lub żołędzi, urazów, nieprawidłowych nawyków higienicznych, alergii czy chorób skórnych.

Przed zabiegiem usunięcia stulejki konieczna jest konsultacja urologiczna, która pozwala wykluczyć przeciwwskazania i zaplanować dalsze leczenie. Lekarz przeprowadza dokładny wywiad, określa stopień zwężenia napletka oraz ustala odpowiednią metodę leczenia. Zwykle nie ma potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań laboratoryjnych, jednak w przypadku podejrzenia chorób, takich jak cukrzyca, mogą być one konieczne.

Leczenie stulejki może obejmować plastykę napletka – poszerzenie ujścia napletka przez nacięcia skóry. Po zabiegu skóra jest zszywana, a napletek zyskuje wystarczającą elastyczność. Jeśli problem nie ustępuje, przeprowadza się obrzezanie, które może obejmować częściowe lub całkowite usunięcie napletka. 

Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, w zależności od decyzji lekarza.

Okres rekonwalescencji po zabiegu plastyki napletka trwa zazwyczaj do miesiąca. Choć ryzyko powikłań jest niewielkie, pacjent może odczuwać lekki ból przez kilka dni po zabiegu. Ból jest zazwyczaj łagodny i nie wymaga stosowania silnych leków przeciwbólowych. Kluczowe jest regularne przemywanie rany środkami zaleconymi przez lekarza oraz przestrzeganie zaleceń dotyczących pielęgnacji. W razie wystąpienia niepokojących objawów, takich jak gorączka, nadmierne zaczerwienienie czy obrzęk, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

• Zachowanie odpowiedniej higieny i przestrzeganie zaleceń lekarza to klucz do szybkiego i bezproblemowego gojenia.
• Regularne wizyty kontrolne pozwolą monitorować proces gojenia.
• Ból i dyskomfort są naturalnymi objawami, które powinny ustąpić po kilku dniach. W przypadku nasilenia objawów, należy skonsultować się z lekarzem.

Zabieg stulejki można wykonać w poradni urologicznej CM Medhouse.

Krótkie wędzidełko to wrodzona lub nabyta nieprawidłowość w męskiej anatomii, której przyczyną jest zbyt krótki fałd tkanki łączącej napletek z żołędzią prącia. Zbyt krótkie wędzidełko powoduje trudności w swobodnym odsuwaniu napletka, co prowadzi do dyskomfortu, bólu, a czasem krwawienia. Ponadto może prowadzić do rozwoju stanów zapalnych, powikłań, a w niektórych przypadkach do skrzywienia prącia.

Wędzidełko to cienka tkanka łącząca żołądź z napletkiem. Jego zadaniem jest umożliwienie swobodnego zsuwania napletka w trakcie aktywności seksualnej, co pozwala na komfortowe współżycie. W przypadku problemów z wędzidełkiem, np. jego nadmiernej sztywności lub skrócenia, dochodzi do bólu podczas zsuwania napletka, a także może występować trudność w zachowaniu higieny intymnej.

Problemy związane z krótkim wędzidełkiem mogą obejmować:

• Ból podczas współżycia,
• Przedwczesny wytrysk,
• Naderwanie wędzidełka w trakcie stosunku,
• Trudności w zachowaniu higieny, co prowadzi do stanów zapalnych i innych powikłań.

Problem ten ma również aspekt psychologiczny – ból oraz obawa przed kolejnymi urazami mogą prowadzić do frustracji, lęku przed zbliżeniami oraz problemów z kontrolą podniecenia.

Zabieg korekty krótkiego wędzidełka przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym. Polega na wykonaniu nacięcia w wędzidełku, a następnie odpowiednim wydłużeniu tkanki, co pozwala na swobodne przesuwanie napletka. Szwy używane do zabiegu są rozpuszczalne, co oznacza, że nie ma potrzeby ich usuwania.

Zabieg trwa zwykle od kilkunastu do kilkudziesięciu minut, a po jego wykonaniu pacjent może wrócić do domu i kontynuować codzienne czynności. Korekta wędzidełka jest zabiegiem bezpiecznym i może być wykonana u mężczyzn w każdym wieku.

• Bezpieczny transport: Pacjent, który przyjechał samochodem, powinien zapewnić sobie towarzystwo, ponieważ po znieczuleniu nie zaleca się prowadzenia pojazdów.
• Opatrunki i higiena: Ważne jest, aby przez pierwsze dni po zabiegu stosować odpowiednią higienę intymną i nie moczyć ran ani opatrunków.
• Powrót do aktywności: Zwykle pacjent może wrócić do pracy biurowej w ciągu kilku dni. Dla osób wykonujących pracę fizyczną lub regularnie uczęszczających na siłownię, wskazana jest przerwa od aktywności fizycznej przez około 3 tygodnie. Wstrzymanie się od współżycia seksualnego jest również konieczne przez okres 3-4 tygodni.

Po przeprowadzeniu zabiegu, pacjenci mogą cieszyć się swobodnym odprowadzaniem napletka, poprawą higieny intymnej, a także komfortem podczas współżycia, bez bólu czy ryzyka naderwania wędzidełka. Dodatkowo, korekta krótkiego wędzidełka daje bardzo pozytywne efekty estetyczne.

Zabieg wykonują urolodzy CM Medhouse.

Przewlekłe i nawracające zapalenia pęcherza moczowego to poważny problem zdrowotny, który dotyka szczególnie kobiety, ale również mężczyzn i dzieci. Infekcje układu moczowego mogą prowadzić do groźnych powikłań, w tym urosepsy, która stanowi zagrożenie życia. Leczenie tej dolegliwości zależy od oceny lekarza, a jedną z metod terapii są wlewki dopęcherzowe.

Wlewki urologiczne to skuteczna metoda leczenia przewlekłego zapalenia pęcherza moczowego. Terapia polega na podaniu do pęcherza moczowego preparatu zawierającego kwas hialuronowy i siarczan chondroityny, które wspomagają odbudowę uszkodzonej warstwy wyścielającej pęcherz od środka. Ta warstwa, znana jako GAG, stanowi naturalną barierę ochronną, zapobiegającą wnikaniu szkodliwych substancji do ścian pęcherza. Jej uszkodzenie może prowadzić do nawrotów zapaleń i objawów takich jak krwiomocz, bóle podbrzusza, nagłe parcie na mocz, czy nietrzymanie moczu.

Wlewy dopęcherzowe przywracają funkcję ochronną warstwy GAG, co skutecznie redukuje objawy zapalenia i zapobiega nawrotom infekcji.

Wlewki urologiczne stosowane są najczęściej u pacjentów z nawracającymi infekcjami układu moczowego, a także w przypadku zapalenia pęcherza moczowego. Zastosowanie wlewek jest także wskazane u pacjentów narażonych na infekcje w wyniku takich czynników jak radioterapia.

Wlewki urologiczne podawane są w warunkach ambulatoryjnych, co oznacza, że pacjent nie musi pozostawać w szpitalu. Cykl leczenia obejmuje zazwyczaj 7 dawek leku, które podawane są w odstępach czasowych zależnych od zaleceń lekarza (jedno- lub dwutygodniowych).

Zabieg nie wymaga szczególnych przygotowań, jednak pacjent powinien:

• Ograniczyć przyjmowanie płynów na 2-3 godziny przed zabiegiem,
• Zadbać o to, by jego pęcherz był pusty przed rozpoczęciem procedury.

Podczas zabiegu lekarz dezynfekuje i znieczula ujście cewki moczowej. Następnie wprowadza cienki cewnik (ok. 3 mm średnicy) do pęcherza moczowego, przez który podaje preparat. Po zakończeniu zabiegu cewnik jest usuwany.

Podanie wlewki jest całkowicie bezpieczne, a powikłania pojawiają się rzadko i zazwyczaj ustępują samoistnie w ciągu kilku godzin. Zabieg jest bezbolesny, choć może wiązać się z niewielkim dyskomfortem. Po leczeniu pacjent może wrócić do normalnej aktywności, a objawy zapalenia pęcherza znacząco się zmniejszają.

Wlewki urologiczne to skuteczna metoda walki z przewlekłymi infekcjami układu moczowego, która pomaga odbudować naturalną barierę ochronną pęcherza i zapobiega nawrotom zapaleń.